Resoneert enorm met het gedachtegoed van Christopher Alexander en Capra’s De eenheid van leven.

Een paar highlights:

• Leonardo zag zichzelf als een ‘tolk tussen de natuur en de mens’ en zijn wetenschappelijke creativiteit—een combinatie van hartstochtelijke intellectuele nieuwsgierigheid, monnikengeduld en experimentele vindingrijkheid—bleef zijn leven lang zijn belangrijkste drijfveer.
• Voor Leonardo was schilderkunst zowel een kunst als een wetenschap: een wetenschap van natuurlijke vormen, totaal verschillend van de mechanistische wetenschap die later in de westerse beschaving zou ontstaan.
• Hij trok vaak vergelijkingen tussen de anatomie van de mens en de structuur van de aarde.
• Toch lijkt zijn uitspraak vooruit te lopen op de huidige Gaia-theorie—een wetenschappelijke theorie waarin de aarde wordt beschouwd als een levend, zichzelf organiserend en regulerend systeem.
• Leonardo’s uitzonderlijke vermogen om waarnemingen en ideeën uit verschillende disciplines met elkaar in verband te brengen vormt de essentie van zijn benadering van kennis en onderzoek.
• Leonardo was diep onder de indruk van de enorme diversiteit en variatie in levende vormen. ‘De natuur is zo prachtig en rijk aan variatie,’ schreef hij in een passage over het schilderen van bomen, ‘dat er onder bomen van één en dezelfde soort niet één te vinden zou zijn die op een andere er vlak naast lijkt, en dat geldt niet alleen voor de plant als geheel, maar ook voor de takken, de bladeren en de vruchten: er is er niet één precies zoals een ander.’—En toch lijken ze allemaal op elkaar, net zoals de parels in de pareltaal.
• Leonardo had niet alleen aandacht voor de variaties binnen één soort, maar ook voor overeenkomstige organische vormen in verschillende soorten en voor overeenkomstige patronen in verschillende natuurverschijnselen.
• Leonardo kon natuurlijk niet over dit soort verklaringen beschikken, maar hij constateerde wel terecht dat bij de hele schepping (of evolutie, zoals we nu zouden zeggen) van de enorme diversiteit aan vormen de natuur telkens gebruikmaakte van dezelfde organisatiepatronen.—net zoals pareltaal bedoeld is.
• Leonardo wilde de natuur niet overheersen, in tegenstelling tot Francis Bacon, die dat in de zeventiende eeuw voorstond, maar hij wilde er zoveel mogelijk van leren.—biomimicry dus.
• In zijn ontwerptekeningen voor villa’s en palazzi besteedde Leonardo extra aandacht aan de bewegingen van mensen en goederen door het gebouw, en maakte hij gebruik van het stofwisselingsproces als metafoor in zijn bouwkundige ontwerpen. Ook de tuin beschouwde hij als een onderdeel van het gebouw en hij probeerde altijd architectuur en natuur met elkaar te verenigen.
• Leonardo gebruikte natuurlijke processen als voorbeeld voor door de mens gemaakte ontwerpen en gaf de voorkeur aan samenwerking met de natuur boven overheersing.
• Deze mentaliteit van waardering en respect voor de natuur is gebaseerd op een filosofische visie waarin de mens niet los staat van de rest van de natuur, maar wezenlijk is ingebed in de gehele, complexe biosfeer en daarvan afhankelijk is. Deze filosofie wordt tegenwoordig gepropageerd door een filosofische school die be­kendstaat als deep ecology.
• In tegenstelling tot veel tijdgenoten had hij het zelden over Gods schepping, maar sprak hij liever van de oneindige werken en schitterende uitvindingen van de natuur.
• De Aantekenboeken staan vol passages waaruit je een indruk krijgt van Leonardo’s respect voor de oneindige creativiteit en wijsheid van de natuur.
• Ze zijn niet in religieuze taal vervat, maar zijn toch intens spiritueel.
• Wetenschappers zien het universum niet meer als een uit elementaire bouwstenen opgebouwd mechaniek, maar hebben ontdekt dat de materiële wereld uiteindelijk een netwerk is van onlosmakelijk met elkaar verbonden patronen van relaties, dat de aarde als geheel een levend, zelfregulerend systeem is.
• De evolutie wordt niet meer beschouwd als een strijd om het bestaan, maar als een coöperatieve dans waarin creativiteit de drijvende kracht is.
• Daarom blijven de wetenschap en de kunst van deze grote denker uit de Renaissance een inspiratiebron voor deze tijd.

Like any other startup, we’ve adding new feature nearly every day on BookTour. But my favorite is one that we added last week. You know the music services, such as Sonic Living, that’can scan your iTunes or LastFM’libraries and then automatically tell you (via emails or RSS feeds) when’your favorite’bands are coming to your town? We wanted to do the same for books and authors.

So now if you go to your Profile page on BookTour.com, you can enter your Amazon login info and we’ll automatically look up all the books you’ve ever bought and add those authors to the list you’re tracking. If any of them are coming to your area to give talks or other appearances, we’ll send you an email or include it in your RSS feed. And you can always use the service to ping those authors and ask them to come speak to your company, organization or just book club while they’re in town.

How cool is that?!

(BTW, we don’t keep your Amazon info. The site just opens a secure connection to Amazon, fetches the books from your order history, and then closes the connection and discards the login info. That means you have to enter’the login’again when you want to refresh your favorites list in a few months, but it also ensures that your login information can never be compromised.)

(Via The Long Tail.

(Via Slashdot.)

I was reading a Wired article on novellist Cormac McCarthy, having an office at the reknowned Santa Fe Institute in New Mexico,. This brought back memories of Stuart Kauffman, William Gibson and Howard Rheingold. All writers that have influenced my perspective. Wonderful.

ISBN 0-201-60870-7, $22.95

The Virtual Community by Howard Rheingold covers all aspects from a globally connected community. He starts at his participation in the WELL (Whole Earth ‘Lectronic Link), one of the first electronic virtual communities, and the social impact it had on his life and that of his family. Virtual communities can discuss very intimate topics, like leukemia for instance, that cause the whole virtual community to feel what’s going on at one of the member’s home. Even the virtual death of WELLite Blair Newman, removing–scribbling–every word he ever said, as well as Blair’s real death by suicide and its emotional consequences is discussed.

The complete history of the Net is discussed in length, from ARPANET to NREN, including the current explosion of the Internet. Bill Clinton and Al Gore play their roles too, of course. Media like Gopher and Usenet complete the picture, although WWW and Mosaic are not mentioned, probably because they emerged after this book got published. Not to be forgotten are the grassroot BBSs, small, cheap and simple virtual communities that are self-propagating and difficult to eradicate.

However, MUDs (Mutli User Dungeons)–imaginary worlds in computer databases where people make up their own world, rules and objects, yes, even magic–appear to be very addictive. One example mentions a addict “who managed to maintain a B average as an undergraduate, hold down a part-time job, and still find time to MUD for seventy hours a week or more.” In a more interesting variant of MUDs, MUSEs (Multi-User Simulation Environments), everyone is granted powers to shape the environment, not just wizards. MicroMUSE created Cyberion City, in which players build their own, complete environment by exploring and playing with it–here, playing is a powerful form of learning. “Dying” in a MUD–because you got shot by someone else, say–is experienced as a very emotional event, similar to the corresponding real life experience.

IRCs (Internet Relay Chat) are also MUD-like in the sense that they create a channel (i.e. “dungeon”) on which many people listen in and discuss and pose questions, “gesturing” and emoting by using the appropriate verbs. Here too, social behaviour plays a very important role

Then Rheingold discusses virtual communities and grassroots activities throughout Japan (COARA, TWICS), England (CIX) and France (Minitel, messageries rose), finding that at around the same time, various virtual communities emerged worldwide. And that these communities now tend to drift towards Internet and use it as the foundation for all communication.

In the section on Electronic Frontiers and Online Activists, Rheingold covers the history of Dave Hughes and his involvement in the Net. Then switches to the birth of the Electronic Frontier Foundation to fight hackers and intruders that endanger the life on the Net in various communities. This section mentions “Within days of the Pinedale meeting [where the EFF was founded], Steve Wozniak, cofounder of Apple

Computer, and John Gilmore, Unix telecommunications wizard and one of the first employees of the enourmously successful Sun Microsystems, offered to match Kapor’s [cofounder of Lotus] initial contributions.”

Also, application of new and emerging technologies, like high bandwidth networks, cause telecommunication companies, cable providers, entertainment companies, and computer companies to invest huge sums of money in developing and architecting the technology for video-on-demand applications. Joint ventures happen weekly, and even Apple and IBM joined forces and started Kaleida Labs. Everyone wants a slice of the pie, and Microsoft wants to put its own low-orbit sattelites into place.

Finally, Rheingold delves into “disinformacy” in which extreme evolutions of the Net into the future are discussed. One one side, the Net remains a free, democratic and organized chaos, but with some laws enforced to keep it habitable. On the other side, the Net turns into the ultimate prison (the Panopticon) in which “tyrants could use surveillance technologies to wield power.” Big Brother Extreme. The Net uses infromation about you to sell to others, maybe even blackmail you.

Rheingold ends with: “Armed with knowledge, guided by a clear, human-centered vision, governed by a commitment to civil discourse, we the citizens hold the lever at a pivotal time. What happens next is largely up to us.”

Personal notes

It seems to me that the building features of MUSEs can be very powerful, and very atractive to employ in a business environment. Combining this building feature of MUSEs with a visualization through realistic 3-D rendering by virtual reality can create the next computer revolution. It may well be one of the ways we can manage the huge amount information thrown at us every day of our life.

Powerful and affordable computer technology is becoming availabe to make these applications feasable to build and employ. That is, with the current processing power of a SPARCstation 20, combined with cheap SX/ZX-like (and beyond…) graphics power and ATM-like network bandwidth, highly visualized MUBEs (Multi-User Business Environments) come in reach.

Yet again, Sun is hardly mentioned in Rheingold’s book (only twice). In my perception however, Sun systems largely make up the worldwide backbone of the Internet (more than 80%?). Perhaps I’m wrong, or maybe I don’t read the right books. Also, the PC community (DOS, Windows and Macintosh) seems to take over the credits of the Internet explosion, not us.

Yet again, I think we must leverage (market) the fact that Sun’s products form the core of the Internet revolution! We fail to do so until now. This frustrates me.However, get this book (if you don’t have it already) and add it to your standard reading list

Regards,

Martien van Steenbergen.