However, when Filled In is activated, WordPress didn’t render some admin pages correctly anymore (Manage Posts, Manage Pages, etc.).

Got in touch with John, and he said: “Add the following to your .htaccess file:

php_value memory_limit 32M

And so I did and Filled In works fine now.

Thanks John!

Stumbled across a wonderful website yesterday with a lot of awseome and open source Flash applications that produce wonderful graphics, many of them fractal, complex. Check out Levitated.net—a friendly company.

Some key points:

• Storm is designed like an ant colony
• Rather than having all hosts communicate to a central server or set of servers, Storm uses a peer-to-peer network for C2.
• And even if a C2 node is taken down, the system doesn’t suffer. Like a hydra with many heads, Storm’s C2 structure is distributed.

Reminds me of an experiment I did we did with Jini and RIO. Once started up on several computers, we just couldn’t get the system down. Kill one, and somewhere else a new one pops up. Thought of desigining in a “suicide pill” that would trigger on some special message spread across the net.

The robots are able to work together as a group not by communicating with all members of the group at once, but by talking only to their neighbors, and model other similar behaviors performed by bees and ants. ‘Read more of this story at Slashdot.

(Via Slashdot.)

Refreshed my link with Gerald “tensegrity” de Jong, triggered by a blog entry from TED titled Creatures on the beach from the Dutch sculptor Theo Jansen which instantly reminded me of Gerald’s Fluidiom and Darwin at Home projects.

Gerald’s email signature also mentioned Groovy Actors:

In a nutshell it’s a natural next step, building further on object-oriented programming (OOP), where objects become active talkative peers.

Imagine running thousands of concurrent programs on one computer where each program instance represents something or someone in the real world. Some things are passive and only react to events but lots of real world things also take initiative.

That’s why parts of this kind of system can better be represented in software by “autonomous agents” or “actors” which frequently interact with each other.

And built using the Groovy language.

Just wondering why Groovy Actors are limited to a single computer rather than autonomous peers distributed across thousands of computers. Love to have concepts from Erlang and JavaSpaces built in.

Love to see the Groovy Actors’ Hello Storage example implement the story of The Wizard, The Rabbit, and The Treasurer.

Erlang is a programming language designed at the Ericsson Computer Science Laboratory. Open-source Erlang is being released to help encourage the spread of Erlang outside Ericsson.

The language syntax reminds me a bit of Prolog. And I wonder what the power would be if something like Erlang is combined with the elegant concepts of JavaSpaces.

I’m still longing for an elegant platform neutral programming language that has mechanisms for “effortless” peer-to-peer built in. In fact, our new social and wisdom fabric cries out for a new “programming” language (and perhaps OS) that catalyses p2p development on all layers, from information to human to social to wisdom and that fuels the noosphere.

One of the first things I’d do with it is create an evolutionary prototype of Armillaria with The Wizard, The Rabbit and The Treasurer as an example. Stigmergence.

Converted my highlights from Pierre Lévy’s Collective Intelligence—Mankind’s emerging world in cyberspace to my wiki.

Pierre Lévy’s vision towards the noosphere…

Key words: nomadic earth, molar technologies, anthropological spaces, collective intellect, informational universe, commodity space, knowledge space, molecular politics, preceding spaces, collective intelligence, agent intellect, territorial space, intelligent city, fourth space, angelic body, intelligent communities, intelligent community, intellectual technologies.

Beware, it’s 100 KB.

The Future of Bridges: Self-Replicating, Irregular Designs: “Self-replicating bridges might be more robust, but also weirder looking, than the nearly magical pieces of civil engineering that human beings come up with.

(Via Wired News.)

Als we dat nou eens naadloos kunnen samenvoegen met grote bedrijven op dit gebied. Een organisatievorm vinden waarbij beiden elkaar versterken. De groten zijn zeldzaam, veerkrachtig, geworteld en enorm. De eenpitters, tweepitters en gasstellen zijn met velen, klein, wendbaar en innovatief. Hoe kunnen ze elkaar versterken?!

Hey Sanne, Daan, Ik wil meedoen! Gaan we in augsutus om de tafel om dit verder vorm te geven?

Mijn gedicht “Wanneer Dan” vat het geheel samen.

Effective and efficient handling of our computing needs at minimal resource consumption in the complete life cycle of a network of computers has become the focus of attention. I call this conscious computing across the board—and my dream is to have a Conscious Computing Award for those solutions, projects and companies that will startle our view in this area and provide unprecedented breakthroughs in the area of smart spiritual software.

I will start tracking ideas, initiatives, programs, projects and inspirational sources on this topic. Here are the first two:

1. Power Plays: How power consumption will shape the future of computing on how Intel is using smart self-organizing principles on chip-level to maximize the performance/power ratio in favour of green or conscious computing.
2. Sun’s Jonathan Schwartz on Switching Subjects to drastically simplify cabling and reducing power and cooling requirements in massive data centers in their Project Magnum and Constellation System. Good that Sun has Andy Bechtolsheim back on board. Do you know that Andy missed his plane and changed his name?

Op het puntje van zijn stoel kijkt Rildrik-Jan van der Wiel uit Hendrik Ido Ambacht naar aflevering 33 van het VPRO-programma Noorderlicht. Dit keer gaat het over natuurlijke constructies en strukturen. Boeiend, boeiend.

“There are two important forces that control the architecture of nature”, schalt de stem van kunstenaar Kenneth Snelson door Rildrik-Jan’s kamer, “Tension and compression”. “Dat is interessant!” denkt hij, en Rildrik-Jan drukt op de Remember-knop van zijn afstandbediening.

“Shit, weer die reklame! Eens even kijken waar het volgende week over gaat.” Hij pakt zijn afstandbediening, een fraai ontwerp van het duitse bedrijf brAun. Handzaam, goed in de hand liggend, lichtgewicht en tegelijkertijd zwaar genoeg om het juiste gevoel van degelijkheid te geven en met een briljant scherm.

“Hmmm, agenda”, mompelt Rildrik-Jan, en zijn agenda van deze week verschijnt strak in kleur en overzichtelijk in zijn handpalm. “Klik – Volgende week. Ach! Dan heb ik een afspraak met Dominique Jacquet in Aix-en-Provence. Jammer. Moet ik het wat later bekijken.”

Omdat Rildrik-Jan al tijden een trouwe Noorderlicht-kijker is, heeft Thriller – die nieuwe software van de gelijknamige Nederlandse start-up – op de achtergrond door Rildrik-Jan’s kijkgedrag allang in de gaten dat hij Noorderlicht interessant vindt.

Het Noorderlicht-beeldmerk is dus door Thriller al op zondagavond om 20:05 in zijn agenda gezet. Die agenda, eigenlijk meer een dagboek, wordt natuurlijk ook door Thriller aangeboden. En dit keer geeft een klein teken aan dat deze aflevering speciaal voor hem tenminste een week oproepbaar blijft voor het luttele bedrag van één kwartje (euro, natuurlijk).

“Perfekt toch weer, die diensten van Thriller!” roept Rildrik-Jan uit. “Heb ik nou net op de Remember-knop gedrukt?”, vraagt hij zich af terwijl hij terugbladerd naar vandaag. “Ja hoor, hij staat erin! Sjonge, er zijn nu al verwijzingen naar gerelateerde informatie. En er is aardig wat interesse bij anderen over hetzelfde onderwerp. Kijk, al 367.000 anderen boeit dit ook. Gelukkig, de reklame is ondertussen ook weer voorbij.”

Ondertussen zit ook Paul Haenen naar Noorderlicht te kijken, en denkt, “Dat is leuk. Spanning en druk, spanning en druk. Dat is heel aardig voor de volgende Kopspijkers. Herkent u dat? Spanning en druk?” Ook Paul drukt op de Remember-knop. En twintig minuten later, als Noorderlicht is afgelopen, loopt Paul naar zijn studio, opent zíjn dagboek (ook Thriller) en klikt op het Noorderlicht-ikoon en vervolgens op Show Video.

Achter de schermen verwisseld voor elke minuut video een cent van eigenaar. 30% van Paul’s cent verdwijnt in de zakken van Ton van Mil van NOB Interactive voor het beschikbaar maken van de videostromen en de opslag, 30% verdwijnt er in de zakken van de VPRO en 40% verdwijnt in de zakken van de makers van het programma zelf.

Paul geeft een slinger aan zijn shuttle-knop en markeert vervolgens het gedeelte waarin Snelson de basis legt voor tension & compression. “Dat is mooi te kombineren met dat stukje uit de Volkskrant online: Kromme soeplepels dienen als operatieklemmen Ziekenhuis in Kosovo. Spanning en druk. Hol en bol. Herkent u dat?”

Vervolgens rondt Paul zijn voorbereidingen voor Kopspijkers af, en publiceert dat hij tijdens dat programma zal refereren aan het Noorderlicht-programma van afgelopen zondag. Een van de diensten van de NOB zorgt tevens ervoor dat Pauls clip automagisch in de vijf meest gangbare formaten wordt klaargezet.

De programmamakers van Kopspijkers zijn druk bezig met de voorbereiding van een speciale uitzending. Natuurlijk maken ze gebruik van de mogelijkheid dat kijkers zelf kunnen bepalen naar welk kamerabeeld ze kijken.

Daarnaast houden ze een veiling van allerlei voorwerpen van bekende nederlanders ten behoeve van de vrede in Kosovo. Een gouden plaat van Gordon, het gips van Benny Joling, een stropdas van Dröge, ze moeten aardig wat geld in het laatje brengen voor het goede doel.

Alle artikelen zijn al een maand te zien op spijkers.nl, inklusief een beschrijving en de minimale inzet. Kijkers met een standaard televisietoestel kunnen gewoon meedoen, maar kijkers die een Sony NetStation hebben kunnen veel sneller en op meer artikelen tegelijk bieden.

Bovendien zijn rondom Kopspijkers de discussies en nieuwsgroepen zeer aktief, en voor deze speciale uitzending bleek dat een discussiedraad per te veilen artikel voorzag in een behoefte.

Vooral het gips van Joling doet het erg goed. Verhitte discussies over de toedracht, de mensen die hun signatuur hebben achtergelaten op het gips, en de plaats waar het gezeten heeft voeren de boventoon.

En de waarde is ondertussen door de gemeenschap al opgedreven tot vijf keer de minimale inzet, zonder dat er nog maar van een daadwerkelijke veiling sprake is.

Waanzinnig, die belangstelling. De programmamakers verwachten veel drukte rondom en tijdens de uitzending en bereiden zich voor op het Henny Huisman-effekt.

Vijf dagen later wordt Rildrik-Jan vroeger dan verwacht gewekt. “Hè, shit. Heb ik de wekker niet goed gezet of zo?” En met één lodderig oog kijkt Rildrik-Jan naar het display op zijn nachtkastje dat vriendelijk doch nadrukkelijk de aandacht trekt. “File op A10 richting Rotterdam Airport. Vertrek 35 minuten eerder! Koffie staat klaar” “Ach! Geweldig. Wat een service van de KLM.”

Niet de reisagent, maar software-agenten weten natuurlijk wat Rildrik-Jan’s voorkeuren zijn en boeken zijn trip overeenkomstig. Gisteren heeft Rildrik-Jan vanaf zijn kantoor zijn wensen en zijn profiel aangeboden op Travel Pleasure, dé marktplaats waar vraag en aanbod op dit gebied bij elkaar komt. Martinair, KLM, EasyJet en vele anderen doen een bod op zijn verzoek, en diezelfde avond vergelijkt hij de diverse aanbiedingen en besluit met KLM vanaf Rotterdam Airport te vertrekken.

Met name omdat de KLM nauw samenwerkt met de verkeerscentrale in Driebergen is Rildrik-Jan gecharmeerd van het aanbod. Want KLM’s Leisure Travel weet natuurlijk dat Rildrik-Jan aan de Julianastraat in Hendrik Ido Ambacht woont en dat hij om tien over negen moet vertrekken van Rotterdam Airport en dat hij daar met zíjn rijstijl ongeveer 23 minuten over zal doen.

Dus als KLM’s Leisure Travel rechtstreeks vanuit de meetlussen in de A10 en van de auto’s terplekke zelf doorkrijgt dat er 10 minuten vertraging is door een file, schat Leisure Travel, gebaseerd op haar lange ervaring op dit gebied, dat over 30 minuten, als Rildrik-Jan daar ongeveer zal zijn, de vertraging zal zijn opgelopen tot 20 minuten, en bouwt een extra veiligheid van vijf minuten in, en dus wordt Rildrik-Jan 35 minuten eerder gewekt.

Even later vertrekt Rildrik-Jan relaxed vanuit Hendrik Ido Ambacht richting Rotterdam Airport en van daaruit richting Aix-en-Provence. “Tjonge”, denkt hij, “Dat boeken van hotel en vlucht is toch wel makkelijk, en wat een genot. Ik ben blij dat ik met Tryllian – dat bedrijf met Agents on the Move – in zee ben gegaan. Mijn agenten kunnen zo goed overweg met mijn profiel en met mijn voorkeuren. Ik kan niet meer zonder! En met KLM’s Leisure Travel is er geen ge-ren, geen gezweet, en geen gestress.”

Op tijd en uitgerust vertrekt Rildrik-Jan richting Aix. Tijdens de vlucht bladert hij nog eens even door zijn agenda voor dat weekend en ziet dat er speciaal nieuws is met betrekking tot de uitzending van Noorderlicht aanstaande zondag. Rildrik-Jan klikt op de notitie en ziet tot zijn vreugde en verbazing dat Paul Haenen diezelfde avond tijdens Kopspijkers Snelson’s werk aan zal halen. “Cool!”, denkt hij, en klikt meteen op de Remember-knop, en zip, Kopspijkers staat genoteerd in zijn agenda. Ook dáár ziet Rildrik-Jan dat er speciaal nieuws is, klikt op Kopspijkers en leert dat er die avond een life veiling wordt gehouden. “Hmmm… Dat gipsen been van Joling *moet* ik hebben. Moet ik dan toch maar zo’n Sony NetStation aanschaffen. Ik wil per sé dat been hebben. Yep. Ik doe het!”, en Rildrik-Jan klikt op Buy Sony NetStation Now-knop.

Veertig minuten later loopt Rildrik-Jan naar de uitgang van het vliegveld in Aix-en-Provence terwijl een lieftallige Sony-hostes op hem afkomt met een mooi nieuw exemplaar van de NetStation. Rildrik-Jan bevestigd de ontvangst en op datzelfde moment verwisselen 300 euros van eigenaar. “Sjeesh, die spelmachines zijn tien keer goedkoper dan die PC’s van vroeger, en 100 keer sneller. En die graphics zijn niet ook te verslaan.”

Tot Rildrik-Jan’s geluk verzet Dominique Jacquet de afspraak naar zondagmiddag, en zo komt het dat Rildrik-Jan die avond op het terras van zijn hotelkamer in Aix-en-Provence met zijn oogballen aan het scherm gekleefd zit, en met interesse Noorderlicht bekijkt, en aansluitend Kopspijkers. Kopspijkers wordt door zo’n twee miljoen mensen bekeken op dat moment, waarvan 5% in het buitenland zit.

Kort daarvoor sloot hij z’n nieuwe NetStation aan op het lichtnet en op het hotelnetwerk. De Jini-compatible Philips televisie op de kamer en de Jini-compatible Sony NetStation vonden elkaar meteen en zodra Rildrik-Jan zijn smartcard in de NetStation had gestoken stemden beiden zichzelf af op Rildrik-Jan’s voorkeuren.

In Hilversum hebben de technici bij de NOB in verband met de speciale uizending van Kopspijkers niet alleen capaciteit bijgesteld voor televisiebeelden en bandbreedte, maar hebben ze ook extra reken-, geheugen- en IO-capaciteit, die overdag gebruikt wordt voor administratieve systemen, toegewezen aan Kopspijkers. Dat gaat met die huidige systemen tegenwoordig toch zo makkelijk. Dat we daar altijd zo’n moeite mee hebbe gehad. Het Henny Huisman-effekt kan de pot op! De NOB is er helemaal klaar voor.

“300!”, roept Rildrik-Jan, en biedt 300 euro voor een stuk gebruikt gips. Via zijn NetStation ziet hij dat er meer dan 5000 mensen hebben geboden op dat stukje gips en dat er nu nog een tiental van overgebleven zijn, waaronder hijzelf. Tot zijn schrik ziet hij dat er ook twee bots bieden. “Oef! Als die maar niet zoals de vorige keer wachten tot de laatste seconden en dat pleisterwerk voor een tientje extra voor mijn neus wegkapen.” “320″ knippert op zijn scherm. De bot bood meer. “330!”, schreeuwt Rildrik-Jan, en zijn buren beginnen nu terug te schreeuwen of het wat minder kan. “340″ knippert op zijn scherm.

Hij is nu samen met één ander en de bot over. Nog tien seconden. De responsetijden zijn voortreffelijk. Hij is bijzonder blij met z’n NetStation. De laatste menselijke bieder is ondertussen ook afgehaakt. Nog twee seconden. “350!” biedt Rildrik-Jan. “Verkocht aan Rildrik-Jan van der Wiel uit Hendrik Ido Ambacht voor 350 euro” verschijnt er op het scherm. En weer verwisselen euro’s van eigenaar in ruil voor een uniek plastiek.

“Fantastisch! Gefeliciteerd met je aankoop.” roept Paul Haenen in een rechtstreekse verbinding met Aix-en-Provence. “Ziet u wel. Spanning en druk. Herkent u dat? Zeg, waarom zo’n interesse in het gips van Joling?”

“Ach”, zeg Rildrik-Jan, “Tien jaar geleden ontmoetten mijn vrouw en ik elkaar tijdens zo’n Oerend Hard-concert van Normaal. En mijn vrouw viel op de terugweg met haar motor en brak haar been. Oerend hard dus. En we zijn binnenkort twaalf-en-een-half jaar getrouwd dus is dit een perfekt en uniek kado, ja toch?!”

“Spanning en druk, herkent u dat? Ziet u dat de economie op emotie draait en niet op ratio?” zegt Paul Haenen.

Opgewonden en voldaan laat Rildrik-Jan zich achterover vallen in zijn stoel, en geniet van de laatste minuten Kopspijkers en de laatste zuid-Franse zonnestralen.

Zijn oog viel op een opvallende pilaar, nog geen twee meter van de plek waar hij in de rij stond. De uitsparing in de pilaar toonde een beeldscherm met uitnodigende beelden. “Hé.”, dacht Klaas, “Ik sta hier toch te wachten, dan kan ik net zo goed mijn tijd verdoen met een spelletje.” “Och,” zei hij tegen de man achter zich, “Wilt u zo vriendelijk zijn mijn plaats even bezet te houden? Ik wil graag even bij die pilaar kijken.” De man achter hem knikte aanmoedigend, en Klaas liep naar de pilaar.

Aangekomen bij de pilaar bleek dat je je hoofd half in de uitsparing kon stoppen. Toen Klaas dat deed, werd hij aangenaam verrast door een lekker stukje stereo HiFi-muziek. Het scherm was gevuld met een grote hoeveelheid beelden, aangevuld met de nodige instrukties hoe het een en ander bediend moest worden. Werkelijk eenvoudig dus, met de stuurkogel kon je het pijltje naar een willekeurig punt op het scherm bewegen, en met de knop die die daar omheen zat kon je bepaalde zaken aktiveren op het scherm. Bovendien zat er een toetsenbord boven de stuurkogel. Een kind kon de was doen. “Hmmm…, dat ziet er interessant uit.” dacht Klaas, en bladerde door de inleidende schermen met informatie. Het bleek dat er waanzinnig veel informatie beschikbaar was. Je kon het zo gek niet verzinnen, of het was wel voorhanden. Van winkels voor baby-artikelen tot en met poeliers. Een soort elektronische Gouden Gids dus.

“Nou.” dacht Klaas, “Dan ben ik benieuwd of ik hiermee een huis naar mijn gading kan vinden. Prima uitdaging.” Hij herinnerde zich dat hij op het hoofdscherm de kreet “Zoek naar…” was tegengekomen. Met één aktie sprong hij terug naar het hoofdscherm en inderdaad, één van de keuzes daar maakt het mogelijk om te zoeken naar bepaalde produkten of diensten. Een korte klik op “Zoek naar…” toonde een nieuw scherm met instrukties voor het zoeken. De daad bij het woord voegend tikte Klaas in het zoekveld in: “Ik ben op zoek naar een koophuis en een bijpassende hypotheek.” Enkele seconden na het klikken van de Zoek-knop verscheen het Onroerend Goed-scherm met daarop een matrix met verschillende mogelijkheden in verband met hypotheekvormen. Dit scherm werd ingeleid door een stem die zei: “Om specifiek in te kunnen gaan op uw wensen met betrekking het zoeken van een koophuis en hypotheek kunnen we rekening houden met uw persoonlijke wensen en financiële omstandigheden. Kies daarvoor eerst Profielschets.”. Naast een knipperende knop met de tekst “Profielschets” kon je bijvoorbeeld ook kiezen uit Inhoud, Artikelen en Beelden. “Maar wat zou er achter de knop met het woord “Gidsen…” zitten?” dacht Klaas, “Nee, eerst even de Profielschets.” Hij zette zijn tas neer en voorzag het systeem van de benodigde vertrouwlijke persoonlijke en financiële gegevens, vulde dat aan met zijn woonwensen en kwam na korte tijd weer terug op het vorige scherm.

“En nou die Gidsen.” dacht Klaas, “Er is geen betere manier om erachter te komen dan door het uit te proberen.” dacht hij, dus -klik-, en een nieuw scherm verscheen. Klaas geloofde zijn ogen niet! Een scherm met een viertal gidsen verscheen op het scherm. En niet zomaar gidsen. Nee, deze gidsen trokken elk op hun eigen wijze de aandacht. Zo had de gids voor spaarhypotheken haar hand opgestoken, terwijl de gids voor de lineaire hypotheek een beetje verveeld om zich heen keek. Maar de gids voor de levenshypotheek trok wel de meeste aandacht. Hij liep driftig heen en weer en zwaaide zo nu en dan met beide handen. “Die keus ligt voor de hand.” dacht Klaas, en hij koos de laatste gids. De gids voor levenshypotheken leidde Klaas door allerhande informatie, aangevuld met diverse voorbeelden en grafieken. De andere gidsen waren ook nog steeds aanwezig, maar dan verkleind. Zo nu en dan vergeleek de gids sommige hypotheekvormen met elkaar, waarop de sommige andere gidsen weer wat meer de aandacht trokken om weerwoord te bieden. “En dit alles nog wel toegespitst op mijn eigen situatie!”, schreeuwde Klaas bijna uit, maar hij wist zich te beheersen en deed het bovenste knoopje van zijn overhemd maar los.

Na een minuut of acht wist Klaas precies welke hypotheek het beste past bij zijn wensen en mogelijkheden. Weer terug bij het Onroerend Goed- scherm zei de stem: “Terwijl u uw hypotheekvorm en financiële mogelijkheden heeft bepaald, heb ik alvast een overzicht samengesteld van woningen die op dit moment beschikbaar zijn en voldoen aan uw wensen. U kunt dit overzicht bekijken door “Woningenoverzicht…” te kiezen.” “Joepie!”, dacht Klaas, en hij maakte een klein sprongetje van vreugde. Het scherm wat zich daarna ontvouwde gaf een tiental foto’s van woningen te zien, kompleet met adres- en vele andere gegevens. Bovendien was in één oogopslag duidelijk waar de woningen zich in de stad bevonden doordat op een verkleinde stadsplattegrond de woningnummers geprojekteerd waren. “De woningen zijn zodanig gesorteerd dat de woning die het best past op uw profiel vooraan staat. U kunt een woning nader bekijken door op de woning te klikken.” zei de stem. “Tenslotte kunt u een afdruk van de gewenste woningen krijgen. Klik daarvoor op “Afdrukken”. De afdruk kunt u uitnemen aan de rechterkant van deze informatiezuil.” “Dit tweede huis lijkt me wel wat.” dacht Klaas, en hij klikte op het huis. Klaas sloeg bijna achterover van verbazing toen hem een video-opname getoond werd van de woning. Zowel de binnenkant als de buitenkant, alswel de bijzondere eigenschappen van het huis werden uitgebreid uit de doeken gedaan, aangevuld met gegevens zoals adres, ligging, winkelcentra, scholen, en natuurlijk ook de gegevens van de makelaar die de verkoop vertegenwoordigde. “Verkocht! En hopla, afdrukken maar. Nee, nee, niet overhaast beslissen.”, en geobsedeerd door alle diensten en informatie die hem aangeboden werd, groef hij zich verder in de informatie, zonder besef van tijd en lokatie.

“Hallo meneer! U bent zo aan de beurt!”. Verschrikt en met een verhit hoofd keek Klaas om. De man die achter hem in de rij stond keek hem vriendelijk aan en knikte in de richting van het loket. “Oh ja, da’s waar ook. Dank u wel.” en Klaas pakte zijn tas en de verzameling van afdrukken en liep snel naar het loket. Nog enigzins verdwaasd liet hij zich helpen door de loketbeambte. “Wat kunnen ze tegenwoordig toch veel met die Multimedia Authoring-systemen, hè?”, zei de man met de veelkleurige speld toen Klaas klaar was. “Eh… ja. Dank u wel.” zei Klaas onwetend terwijl hij zijn geld onder het weglopen in zijn portemonnaie wegfrommelde. Vrolijk fluitend liep hij het postkantoor uit en ondertussen scheen er een krachtig najaarszonnetje door de wolken.